Τρέχον τεύχος σε pdf

Τεύχος  350           Νοέμβριος - Δεκέμβριος   2016

᾿Ιησοῦς, ὁ «Θεάνθρωπος»



     Σκέφτομαι τό μέγεθος “ἄνθρωπος” καί περνάω στόν ἴλιγγο τοῦ θάμβους. Προσμετρῶ τήν ἀξία τοῦ δικοῦ μου προσώπου καί τῶν προσώπων, πού διακινοῦνται, αἰῶνες τώρα, στό γήπεδο τῆς ἱστορίας καί τή βρίσκω ἀπροσμέτρητη. ᾿Ακούω τούς χτύπους τῆς δικῆς μου καρδιᾶς, ἀλλά, ταυτόχρονα, νοιώθω ἀποδέκτης τῶν ἀνησυχιῶν καί τῶν προβληματισμῶν ὅλων τῶν λογικῶν ὄντων, πού ζύμωσαν μέσα τους τή γνώση, πού διερωτήθηκαν γιά τήν ἀφετηρία τῆς ὕπαρξής τους καί γιά τόν προορισμό της, πού μόχθησαν, χάρηκαν, πόνεσαν, ἔκλαψαν, καί, κλείνοντας τά μάτια, κληροδότησαν τή συναγμένη ἐμπειρία τους στούς μελλοντικούς σκυταλοδρόμους τῆς ζωῆς καί ἀναδύεται ἀπό μέσα μου ἡ διαπίστωση: ὁ ἄνθρωπος εἶναι τό μεγάλο, τό δυσπρόσιτο καί δυσεξιχνίαστο θαῦμα.
     Τό ψάξιμο, μέσα μου καί γύρω μου, φέρνει στήν ἐπιφάνεια εὑρήματα σημαντικά. “Μελετώντας τήν τελειότητα τῆς ὕπαρξής μου, τή σοφία, μέ τήν ὁποία εἶναι κατασκευασμένο τό σῶμα μου, ἀνακαλύπτω τό Θεό. Ἀπό τό μικρό τοῦτο δημιούργημα, ὁδηγοῦμαι νά σκεφτῶ καί νά ἀναζητήσω τόν μεγάλο Δημιουργό” (Γρηγορίου Νύσσης: «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον...», Migne, τ. 44, στ. 260).
     ῾Ωστόσο, εἶμαι βαθειά πεπεισμένος πώς δέ θά μπορέσω ποτέ νά σταθμίσω μέ ἀκρίβεια καί πληρότητα τήν ἀξία “ἄνθρωπος”, ἄν δέν ὑπερβῶ τόν ἑαυτό μου καί τούς γύρω μου καί ἄν δέν καθηλώσω τό βλέμμα μου στό Πρόσωπο τό μοναδικό τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ὁ σαρκωμένος Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεάνθρωπος. Θά εἶναι ἀποσπασματική καί ἀπρόσφορη ἡ δοκιμή προσέγγισης τοῦ “ἐν ἐμοί” μεγαλείου τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ, πού κρύβω μέσα μου, ἄν δέ συνοδευτεῖ, ἤ, μᾶλλον, ἄν δέν ἐμβαπτιστεῖ ἡ προσπάθειά μου στή λαχτάρα προσέγγισης καί κοινωνίας μέ τό Πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας.
    
Περισσότερα...



ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ

Κδ΄
Ἀγωνιστής καί ποιμήν τῶν λογικῶν προβάτων΄

     Πρίν κλείσουμε τό κεφάλαιο πού ἀφορᾶ τήν παρουσία τοῦ μητροπολίτη Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου στό ἐπισκοπεῖο τῆς Κηφισιᾶς (ἀπό 7-7-1993 ἕως 25-9-1996), εἶναι ἀναγκαῖο, γιά νά σχηματιστεῖ μιά πιό σφαιρική εἰκόνα, νά ἐπισημάνουμε καί κάποια ἄλλα στοιχεῖα. Ἴσως, ἀπό ὅσα ἔχουν προηγουμένως ἀναφερθεῖ, νά ἔχει σχηματιστεῖ μιά λανθασμένη εἰκόνα γιά τήν ὅλη στάση τοῦ μητροπολίτου τήν περίοδο αὐτή στό ἐπισκοπεῖο τῆς Κηφισιᾶς. Ὅτι δηλαδή ἦταν μιά περίοδος «πολεμική», ὅπου ὁ μητροπολίτης μαχόταν κατά τῆς ἀντικανονικότητας καί τῆς παρανομίας μέσα στήν Ἐκκλησία. Κάποιοι μάλιστα, λιγότερο ἐνημερωμένοι ἤ ἀδιάφοροι περί τά ἐκκλησιαστικά, στιγμάτιζαν τίς κινήσεις τοῦ μητροπολίτη ὡς μιά διεκδίκηση «θέσεων» μέσα στήν Ἐκκλησία. Ἡ ἄποψη αὐτή ἐπιπόλαια ἐκφράζεται καί εὔκολα καταρρίπτεται, ἄν λάβει κανείς ὑπ’ ὄψη του τή θέση τοῦ ἐπισκόπου ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἐπίσκοπος μέ τό πρεσβυτέριο καί τούς λαϊκούς πιστούς ἀπαρτίζουν ἕνα ὀργανικό σύνολο, τήν τοπική Ἐκκλησία. Κανείς δέν ἔχει τό δικαίωμα νά ἀποσπάσει τόν ἐπίσκοπο, ἄνευ λόγου καί ἄνευ ἀνακριτικῆς καί δικαστικῆς διερεύνησης τυχόν παρεκτροπῆς του, ἀπό τό ὑπόλοιπο σῶμα. Εἶναι κίνηση πού κατασπαράσσει βίαια τό σῶμα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, πού ἀποσπᾶ τόν πατέρα ἀπό τά πνευματικά του παιδιά, πού τά ἀπορφανίζει καί συνταράσσει τό σῶμα τῶν πιστῶν. Γι’ αὐτό καί οἱ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ἀπαγορεύουν τήν ἐκθρόνιση μητροπολίτη, παρά μόνον ἄν μέ σχολαστική δικαστική διαδικασία (ἀνακρίσεις, πρωτοβάθμιο καί δευτεροβάθμιο ἐκκλησιαστικό δικαστήριο) ἀποδειχθεῖ ἡ ἐνοχή του.
     Ἐνῶ λοιπόν δινόταν αὐτός ὁ τιτάνιος ἀγώνας κατά τῆς ἀντικανονικότητας καί τῆς παρανομίας στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ πολυσχιδής καί πολυτάλαντος προσωπικότητα τοῦ Ἀττικῆς Νικοδήμου εἶχε τήν εὐχέρεια νά κινεῖται παράλληλα καί σέ ἄλλα πεδία, μερικά ἀπό τά ὁποῖα θά ἀναφέρουμε παρακάτω.
1) Τήν περίοδο αὐτή, τῆς παρουσίας τοῦ Ἀττικῆς Νικοδήμου στό ἐπισκοπεῖο στήν Κηφισιά, κορυφώνεται ἡ δραστηριότητά του ὡς δημοσιογράφου στήν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος». Ἐπί μιά ὁλόκληρη δεκαετία (1988 ἕως 1998) ὑπῆρχε αὐτή ἡ συνεργασία μέ τήν ἐκκλησιαστική αὐτή ἐφημερίδα. Ὁ ὑπεύθυνος πνευματικός τῆς ἐφημερίδας, π. Μάρκος Μανώλης, μετά τή δυνατότητα πού δόθηκε στούς 12 μητροπολίτες νά προσφύγουν στό Σ.τ.Ε. καί μετά τίς ἀποφάσεις τοῦ Σ.τ.Ε. ὑπέρ τῶν προσφυγόντων μητροπολιτῶν, κατανόησε ὅτι τό πρῶτο πλέον θέμα στήν ἐκκλησιαστική ἐπικαιρότητα ἦταν οἱ μεγάλες κανονικές ἐκτροπές στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καί οἱ παρενέργειες πού προκαλοῦσαν στό πνευματικό καί ποιμαντικό της ἔργο. Δέχθηκε λοιπόν ὅλα αὐτά τά χρόνια τήν συνεισφορά τοῦ λογίου καί μεγάλου θεολόγου μέ τήν ξεχωριστή δημοσιογραφική πένα, Ἀττικῆς Νικοδήμου, γιά τήν περιγραφή τῆς τραγικῆς ἀνέλιξης ὅλων τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων. Ἔτσι, δόθηκε ἕνα βῆμα στόν μητροπολίτη Ἀττικῆς νά ἀσκήσει κριτική, νά γράψει σχόλια, πολλές φορές νά ἀποτυπώσει μέ ἀκρίβεια τό ἐκκλησιαστικό ρεπορτάζ ἀπό τίς στῆλες τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτῆς ἐφημερίδας. Ἐξόχως βαρυσήμαντα ἦταν τά κύρια ἄρθρα του τήν περίοδο 1993-1998, τά ὁποῖα ἀποτελοῦσαν τό θεωρητικό ὑπόβαθρο τοῦ μεγάλου ἀγῶνα πού δινόταν γιά τήν Ἐκκλησία. Ἡ νομοκανονική τεκμηρίωση τῶν ἀπόψεών του στό ἄρθρο αὐτό ἦταν τόσο πειστική ὥστε στήν πληθώρα τῶν τοποθετήσεών του δέν ἀκούσθηκε σοβαρή κριτική ἀπό ἐπίσημα πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας οὔτε γράφτηκε ἐπώνυμη διαφωνία ἀπό ἔγκριτη θεολογική πένα.
Περισσότερα...